Kalendarz branżowy w Polsce puchnie od wydarzeń o cyberbezpieczeństwie. Część z nich kończy się trzema slajdami o „rosnącej świadomości zagrożeń”, kawą o smaku kompromisu i … Czytaj dalej
Dziś podsumowujemy słusznie miniony rok i robimy „Zoom In” na Stary Kontynent. Raporty IBM, Verizon i Check Pointa czytam przez polskie okulary, ale tym razem odkładam na bok ogólniki. Będzie za to sporo liczb.
Dowiecie się, dlaczego 2300 ataków tygodniowo to nowa polska norma, dlaczego 115 tysięcy dolarów okupu to tylko wierzchołek góry lodowej kosztów i dlaczego 60% małych firm znika z rynku po skutecznym ataku.
Unijne regulacje, w tym DSA, odnoszą się do systemowych ryzyk w sieci, takich jak nielegalne treści i zagrożenia dla dzieci. Nowe prawo obejmuje także Cyfrowy Omnibus, który uprości przepisy związane z AI i danymi. Wprowadzono European Business Wallet, który ułatwi identyfikację i wymianę danych dla firm w UE.
Wszystkie instytucje i narzędzia, których używaliśmy przez ostatnie sto lat, projektowane były w logice rozproszonego, konkurencyjnego świata. Prawo własności, prawo do prywatności, prawa obywatelskie – każda z tych struktur zakładała, że granice są realne, stabilne i podlegają egzekucji. Ale cyfrowy świat rozpuścił te granice. W internecie – a zwłaszcza w chmurze danych – informacja nie zna pojęcia lokalizacji.
Im częściej korzystamy z AI, tym słabiej zaczynamy zdawać sobie sprawę, że udziela nam ona takich informacji, jakie chcemy usłyszeć, ale niekoniecznie takich, które są prawdziwe. Mechanizm stojący za tym zjawiskiem nie ma nic wspólnego z altruizmem czy chęcią szerzenia prawdziwej wiedzy. Jego celem jest utrzymanie użytkownika jak najdłużej w sieci i wytworzenie przywiązania do narzędzia, które karmi się naszymi danymi, czasem i emocjami.
W 2147 roku Zjednoczona Rada Międzygwiezdna ratyfikowała Porozumienie Archiwum, zbiór niezmiennych protokołów regulujących każdy bajt danych osobowych przepływających przez Galaktyczną Sieć. Porozumienie nie było jedynie biurokratycznym przypisem. Było raczej żywą syntezą najstarszych tradycji moralnych ludzkości, w tym deontologii Kanta, chrześcijańskiej złotej zasady, islamskiej amanah, konfucjańskiej li, kalkulacji utylitarnej i cnoty Arystotelesa. Tradycje te zostały przełożone na logikę formalną i wbudowane w oprogramowanie każdego kwantowo bezpiecznego węzła.
Wyobraźmy sobie przyszłość, w której każdy z nas ma własny cyfrowy cień – Indywidualny Sigma-Profil (IN-Σ). To nie jest zwykła kopia danych z Facebooka czy historia wyszukiwań. To pełna, kwantowa mapa umysłu: nasze wspomnienia, nawyki, schematy decyzyjne, a nawet sposób, w jaki się wahamy i jak zmieniamy zdanie.
Ostatnich kilka tygodni obfitowało w liczne wydarzenia w świecie bezpieczeństwa, które zasługują na podsumowanie i omówienie. Ja skupię się na trzech moim zdaniem najistotniejszych. Wszystkie dają mi sporą satysfakcję, bo mogę powiedzieć „a nie mówiłem?”. I tylko w jednym przypadku jest to ponura satysfakcja.
Ambitne strategie, szumne zapowiedzi inwestycji w sztuczną inteligencję i cyberbezpieczeństwo mają wynieść Polskę na czoło peletonu państw Trójmorza i nie tylko. Cel szczytny, bez dwóch zdań, bo kto dziś nie stawia na cyfryzację, ten zostaje w blokach startowych globalnego wyścigu.
Ambicje Polski dość dobrze wpisują się w globalny trend i nie należy się temu dziwić. Mówiąc krótko – kto potrafi w sztuczną inteligencję, ten wygrywa wyścig technologiczny i, co za tym idzie w dzisiejszych czasach, gospodarczy i polityczny.
by SECUOIA
