Archiwum
Unijne regulacje, w tym DSA, odnoszą się do systemowych ryzyk w sieci, takich jak nielegalne treści i zagrożenia dla dzieci. Nowe prawo obejmuje także Cyfrowy Omnibus, który uprości przepisy związane z AI i danymi. Wprowadzono European Business Wallet, który ułatwi identyfikację i wymianę danych dla firm w UE.
Wszystkie instytucje i narzędzia, których używaliśmy przez ostatnie sto lat, projektowane były w logice rozproszonego, konkurencyjnego świata. Prawo własności, prawo do prywatności, prawa obywatelskie – każda z tych struktur zakładała, że granice są realne, stabilne i podlegają egzekucji. Ale cyfrowy świat rozpuścił te granice. W internecie – a zwłaszcza w chmurze danych – informacja nie zna pojęcia lokalizacji.
Ostatnich kilka tygodni obfitowało w liczne wydarzenia w świecie bezpieczeństwa, które zasługują na podsumowanie i omówienie. Ja skupię się na trzech moim zdaniem najistotniejszych. Wszystkie dają mi sporą satysfakcję, bo mogę powiedzieć „a nie mówiłem?”. I tylko w jednym przypadku jest to ponura satysfakcja.
Ambitne strategie, szumne zapowiedzi inwestycji w sztuczną inteligencję i cyberbezpieczeństwo mają wynieść Polskę na czoło peletonu państw Trójmorza i nie tylko. Cel szczytny, bez dwóch zdań, bo kto dziś nie stawia na cyfryzację, ten zostaje w blokach startowych globalnego wyścigu.
Ambicje Polski dość dobrze wpisują się w globalny trend i nie należy się temu dziwić. Mówiąc krótko – kto potrafi w sztuczną inteligencję, ten wygrywa wyścig technologiczny i, co za tym idzie w dzisiejszych czasach, gospodarczy i polityczny.
Czy zastanawialiście się kiedyś, jak głęboko w cyfrowym świecie zakorzenione są echa przeszłości? Okazuje się, że to, jak Unia Europejska, Stany Zjednoczone i Chiny podchodzą dziś do bezpieczeństwa informacji – a więc do ochrony naszych danych i systemów – jest fascynującą opowieścią, w której główne role grają historia i kultura.
Wojna handlowa USA-Chiny czy inne geopolityczne przepychanki dobitnie pokazują, że globalne mechanizmy, takie jak SWIFT, stały się narzędziem w rękach tych, którzy pociągają za sznurki. Uzależnienie od scentralizowanych systemów, kontrolowanych de facto przez Waszyngton, staje się coraz bardziej ryzykowne – trochę jak budowanie domu na linii uskoku tektonicznego.
